
ရှေးအခါက ရေကန်ကြီးတစ်ခုအနီးတွင် မျောက်တစ်ကောင် နေထိုင်၏။ မျောက်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက် ဆော့ကစားနေ၏။ ရေကန်ထဲတွင် ဖားတစ်ကောင်လည်း နေထိုင်၏။ ဖားသည် မျောက်ကို အလွန်တောင်းပန်သော အသံဖြင့်၊ "အို မျောက်မင်း၊ သင့်ကို အလွန်အံ့ဩနေမိပါသည်။ သင်သည် မည်သို့ ဤမျှ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသနည်း။" ဟု မေး၏။
မျောက်သည် ဖား၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင် အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် ဖားကို ကြည့်၍၊ "အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အိမ်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်သီးများကို စားသောက်ပြီး ပင်လုံးကျွတ်တွင် လွတ်လပ်စွာ လှည့်ပတ်နေ၏။" ဟု ပြန်လည် ဖြေကြား၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ စိတ်ကို သတိရ၏။ သူသည် ရေကန်ထဲတွင် နေထိုင်ရပြီး အလွန်တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် မျောက်၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို တပ်မက်နေ၏။ ဖားသည် မျောက်အား ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို အလွန်တောင်းပန်နေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ သူငယ်ချင်း ဖြစ်စေလိုပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၍ ကျွန်ုပ်၏ ရေကန်အတွင်းမှ အံ့ဖွယ်ရာများကို ပြသလိုပါသည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ စကားကို ကြားလျှင် မိမိ၏ သတ္တိကို စုစည်း၏။ သူသည် ဖား၏ အကြံအစည်ကို နားလည်သော်လည်း ယင်းသို့ မ przyj erklärt တ် ၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် ရေမကူးတတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်တွင်သာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။" ဟု ဖြေ၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်၏။ သူသည် မျောက်၏ စကားကို မယုံကြည်ပါ။ သူသည် မျောက်ကို ပြော၏။ "အို မျောက်မင်း၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို လိမ်ညာနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ မျောက်တိုင်းသည် ရေကူးတတ်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ကျွန်ုပ်၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။" ဟု ဆို၏။
မျောက်သည် ဖား၏ အတင်းအကြပ်ကို ခံရသောအခါ မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "ကောင်းပြီ၊ အို ဖား။ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါမည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ မပါလာပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားမှသာ ကျွန်ုပ်သည် လိုက်ပါနိုင်မည်။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ စကားကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်၏။ သူသည် မျောက်၏ နှလုံးကို ယူဆောင်သွားရန် သစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစား၏။ သို့သော် ဖားသည် ရေထဲမှ ထွက်၍ မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ မျောက်သည် ဖား၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ရယ်မော၏။ သူသည် ဖားကို ပြော၏။ "အို ဖား၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ဉာဏ်ပညာကို မသိရှိပါ။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အတူတူ ရှိနေပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အခါမှ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးကို မခွဲထုတ်ပါ။" ဟု ဆို၏။
ဖားသည် မျောက်၏ ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သောအခါ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မိမိ၏ ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ရေကူးသွားလေသည်။ မျောက်သည် မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မိမိ၏ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်၏။
— In-Article Ad —
အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးစေရန် ဉာဏ်ပညာကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။
ပါရမီ: ဉာဏ်ပညာ
— Ad Space (728x90) —
347Catukkanipātaဉာဏ်ပညာရှိသော မျောက်ရှေးရှေးတုန်းက အလွန်ကျယ်ပြန့်တဲ့ သစ်တောကြီးတစ်တော ရှိပါတယ်။ အဲဒီသစ်တောကြီးထဲမှာ ...
💡 ဉာဏ်ပညာသည် အခက်အခဲများမှ ကယ်တင်နိုင်သော အစွမ်းထက်ဆုံးသော ကိရိယာဖြစ်သည်။
169Dukanipātaဝေဿန္တရဇာတ် နိဒါန်း မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ် သုနက္ခ...
💡 ဤဇာတ်တော်သည် ဒါနပါရမီ၏ အဆုံးစွန်သော အကျိုးကျေးဇူးကို ပြသလျက်ရှိ၏။ မေတ္တာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပေက္ခာ ဟူသော ဗြဟ္မဝိဟာရလေးပါးကို ကျင့်သုံးခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖန်တီးပေး၏။ မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်သမျှကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော အလှူ ဖြစ်၏။
259Tikanipātaမုဂ္ဂပက္ခဇာတ်တော်ကုန်သွယ်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ဥဇၨေနီမြို့တော်တွင် စန္ဒပဇောတမင်းကြီး ...
💡 ทานบารมีที่บำเพ็ญนั้นสมควรแก่การยกย่องสรรเสริญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสละสิ่งอันเป็นที่รักของตน การให้ทานด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์ย่อมนำมาซึ่งบุญอันมหาศาล
170Dukanipātaနိမိရာဇ် ဇာတ်တော် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှသည့် နိမိတ်များ ရှေးရှေးအခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည...
💡 ဤဇာတ်တော်သည် သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာနှင့် ကောင်းမှုကံ၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ပြသလျက်ရှိ၏။ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ခြင်းသည် နတ်ပြည်သို့ ရောက်စေ၏။ သူတစ်ပါးတို့အား ကူညီထောက်ပံ့ခြင်းသည် အမြတ်ဆုံးသော အလှူ ဖြစ်၏။
279Tikanipātaဥဒယ ဇာတ်တော် နဝမမြောက် ဇာတ်တော်ကြီးဖြစ်သော ဥဒယ ဇာတ်တော်ကြီးကို ယခုအခါ အကျဉ်းချုပ် တင်ပြပါမည်။ ဤဇာတ်...
💡 အလောဘ၊ အဒေါသ၊ အမောဟ ဟူသော မဂ်လေးပါးကို အားထုတ်ခြင်း၏ အကျိုးတရားသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးကို စွန့်လွှတ်၍ အခြားသူများ၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းသည် မဟာ ကရုဏာဂုဏ်ကို အလွန်တရာ ထင်ရှားစေလျက်ရှိပါသည်။
181Dukanipātaအာလောက ဇာတ်တော်ရှေးအခါက ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့တွင် အာလောက မင်းသားတစ်ပါး စံမြန်းတော်မူ၏။ မင်းသားကာ...
💡 ဒေါသမီးကို ငြိမ်းအေးအောင် ကြိုးစားခြင်းသည် စိတ်၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရရှိစေ၏။
— Multiplex Ad —